اشتراوس در سال ۱۹۳۰ در رساله‌ای با عنوان Die Religionskritik Spinozas این ادعا را مطرح کرد که از نظر هابز، یهودیان بانیان اصلی جدایی دین از سیاست بودند؛ جدایی و تمایزی که از نظر اشتراوس هم «انقلابی» بود و هم «دولت‌برانداز». کارل اشمیت بعدا در کتاب «لویاتان در نظریه دولت تامس هابز» (که شروین مقیمی آن را به فارسی برگردانده است)، با ارجاع به این فقره از کتاب اشتراوس، از آن دفاع می‌کند. اما چرا شکاف و جدایی دین از سیاست، که به نام موسی گره خورده، دولت‌برانداز و انقلابی است؟‌ برای روشن‌شدن محور باید

این نوشته خلاصه‌ای از مقدمه کتاب ویکتوریا کان با عنوان «آینده توهم: الهیات سیاسی و متون اوایل دوران مدرن» (The Future of Illusion: Political Theology and Early Mode Texts) است. کان در مقدمه خود، ادعاهای معاصر درباره تداوم الهیات سیاسی را به چالش می‌کشد و بیانگر است چگونه متفکران اوایل دوران مدرن مانند توماس هابز و جامباتیستا ویکو چارچوبی سکولار برای درک عاملیت انسانی و اقتدار سیاسی ارائه کردند.ادعاهای معاصر: دریدا و آگامبن آثار دریدا اغلب این ایده را تحلیل می‌کند که مفاهیم سیاسی به‌طور ذاتی د

پارادایم‌هایی برای یک استعاره‌شناسی اثر هانس بلومنبرگمقدمه «پارادایم‌هایی برای یک استعاره‌شناسی» اثر هانس بلومنبرگ، کاوشی عمیق در جهت تحلیل نقش بنیادین استعاره‌ها در شکل‌دهی تفکر انسان و گفتمان فلسفی است. بلومنبرگ با یک آزمایش فکری جالب آغاز می‌کند: اگر فلسفه مدرن برنامه روش‌شناختی دکارت را تا برآیند منطقی آن دنبال می‌کرد چه می‌شد؟ این برنامه که تاکیدش بر «وضوح» و «تمایز» است، زبانی فلسفی را تصور می‌کند که دقیقاً مفهومی و عاری از ماهیت موقت و سرهم‌بندی شده گفتار استعاری است.بلومنبرگ این آرمان د

مایر در کتاب مهم خود، فلسفه سیاسی و چالش دین وحیانی، پرسشی بنیادین را مطرح می‌کند که از دیرباز اندیشه‌ورزان را به خود مشغول کرده است: چرا فلسفه سیاسی اهمیت دارد؟ این پرسش صرفاً یک مسئله آکادمیک نیست، بلکه تلاشی است برای کشف جوهره رشته‌ای که درک وجود انسان، حکومت، و تنش همیشگی میان دانش و ایمان را در مرکز توجه خود دارد.بحران هویت فلسفه در آغاز مایر برای بیان ضرورت فلسفه سیاسی، ما را به ریشه‌های فلسفه بازمی‌گرداند: فلسفه پیشاسقراطی. این شکل اولیه تفکر، بر کشف اسرار کیهان، زیست‌شناسی و منطق متمرکز

راینهارت کُزِلِک در کتاب نقد و بحران‌ها شرح می‌دهد که دولت مدرن چگونه از دل آشوب‌های مذهبی اروپا پدید آمد و چرا روشنگری، که ابتدا از درون همین حکومت‌ها رشد کرد، در نهایت به سقوط آن‌ها کمک کرد.در فصل اول، او حاکی از آن است که دولت‌های مطلقه برای پایان کار دادن به جنگ‌های مذهبی شکل گرفتند. آن‌ها با کنار گذاشتن دین از سیاست، سعی کردند جامعه را متحد نگه دارند. اما این سیاست‌ها، که بر پایه مصلحت دولت (Raison d'État) بنا شده بودند، در نهایت باعث ایجاد جنبش‌هایی شدند که خود این دولت‌ها را به چالش کشیدن